Διαλέγοντας Πλευρά

Ήμουν στο μετρό, κάτι όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο για μένα, ήταν μια λογική βραδιά μετά από ένα τεράστιο σπάσιμο που ο συρμός αργούσε υπερβολικά.

Δίπλα μου ένα τυπάκι έπαιζε, ή μάλλον έκανε θαύματα  με ένα μίνι ντιαμπολό σε φάση γιογιό. Απέναντι δυο γκοθάδες και από τη μεριά μου δυο "νορμάλ", θα έλεγε κανείς, παιδιά κανονικά ντυμένα και ήρεμα. Επίσης στην πλευρά του Αγίου Δημητρίου μια παρέα από παιδιά, κλασσικά τυπάκια της γενιάς μου. Είναι αυτά τα άτομα που τους αφορά το μελλοντικό άρθρο περί ζωολογίας.

Αρχικά νόμιζα πως οι γκοθάδες, τους οποίους αντιπαθώ απίστευτα, κορόιδευαν τα "νορμάλ" παιδιά που περίμεναν το μετρό. Το νόμιζα αυτό επειδή οι γκοθάδες κοιτούσαν προς τη μεριά των παιδιών και γελούσαν. Τελικά όπως αποδείχθηκε το παρεάκι περί ζωολογίας ήταν αυτό που κορόιδευε τους γκοθάδες, λέγοντας διάφορα στη γυναίκα και χλευάζοντας τον άντρα. Στην αρχή το είχαν πάρει στην πλάκα αλλά μετά νομίζω πως σοβάρεψε λίγο το πράγμα.

Και τώρα κάθομαι και αναρωτιέμαι. Ποιο μέρος παίρνεις όταν σχεδόν μισείς και τις δύο πλευρές της διαμάχης; Στο μυαλό μου επέστρεψαν σκηνές από το δημοτικό που με δουλεύανε διότι έσκαγα με στην τάξη με φαρδύ στρατιωτικό παντελόνι παραλλαγής αντίστοιχα φαρδιά μπλούζα και καπέλο.

Αδικημένος; Δεν θα το έλεγα. Απλά διαφορετικός χωρίς να το παίζω κάποιος ή κάτι ξεχωριστό.
Αδικημένοι οι γκοθάδες; Δεν έχω ιδέα απλά διαφορετικοί μάλλον παρά το γεγονός του ότι μου είναι ιδιαίτερα μισητοί.
Αδικημένα με απωθημένα τα (ναι θα το πω για να γίνω επιτέλους κατανοητός) καγκούρια; Μπα, απλά διαφορετικοί αν και εξίσου μισητοί.

Οπότε τελικά τι γίνεται; Ποιά παράταξη διαλέγεις και βασικά γιατί να διαλέξεις; Στην ψυχολογία έμαθα πρόσφατα πως οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά ζώα με τη βασική ανάγκη να ανήκουμε κάπου, σε μια ομάδα, σε ένα σύνολο.

Ζώα με βασικά ένστικτα πείνας που το ένα θέλει να φάει το άλλο. Αλλά δεν μπορεί να το κάνει κανείς μόνος του. Θέλει παρέα, θέλει αγέλη γι αυτό τελικά καταλήγουμε να διαλέγουμε πλευρές. Γι αυτό τελικά καταλήγουμε να διαλέγουμε ή να μας διαλέγει η αγέλη. Πεινάμε και θέλουμε να φάμε αυτό είναι όλο. Κακό; Μάλλον όχι απλά διαφορετικό. Θα καταλήξω σε μία φράση από μία ελληνική τηλεοπτική σειρά την οποία είχα παρακολουθήσει στo you tube "Αφού είσαι διαφορετικός, είσαι ίδιος με τους άλλους, αφού και οι άλλοι είναι διαφορετικοί".

Τα λέμε.

Τα βιβλία μου κι εγώ

Αφήνω πάντα τα τελειωμένα μου βιβλία στην βιβλιοθήκη. Κάποια που πήρα για καιρό ή όχι. Κάποια από αυτά τα βιβλία βέβαια τα δανείζονται πολλοί μετά από μένα με αποτέλεσμα να μην τα αναγνωρίζω και να ξεχνάω την συμβολή μου. Στα βιβλία αυτά γράφω τις εμπειρίες μου, καλές ή κακές. Στην περίπτωση μου, οι επόμενοι αναγνώστες και συγγραφείς παράλληλα, είτε σβήνουν τις σελίδες μου είτε γράφουν από πάνω. Προφανώς χαίρομαι όταν αφήνω τα βιβλία μου, επειδή μάλλον δεν άξιζε να τα κρατήσω παραπάνω. Αυτό που λατρεύω σε αυτά τα βιβλία είναι να φθίνει το μελάνι που έσταξα, άσχετα με το αν τα απόλαυσα ή όχι, καθώς κάνει σπουδαίο εμένα πρώτ' απ' όλα, αλλά και το ίδιο το βιβλίο διαβάστηκε και συγγράφηκε από μένα ή και από λίγους ακόμη. Δεν θα κάτσω να κοιτάξω κανένα τελειωμένο μου βιβλίο για δεύτερη φορά. Το συμπέρασμα που έβγαλα για τα ΒΙΒΛΙΑ είναι ότι κάποια προορίζονται για μεγάλο κοινό, κάποια σε πολύ μικρό αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να τα κρατάμε στην κατάσταση που είχαν όταν τα παραλάβαμε.

Ένας ακόμα συγγραφέας.