Σαν σήμερα ξημερώματα
έμαθα για το τι συνέβη στις 18 Σεπτέμβρη του 2013, μέσω διαδικτύου καθώς χάζευα
πριν κοιμηθώ. Το post αν θυμάμαι
καλά έλεγε: «Παιδια δεν το πιστεύω αυτο που συμβαίνει. R.I.P. Παυλο!». Δυστυχώς κατάλαβα αμέσως το ποιον εννοούσε ο συγκεκριμένος
άνθρωπος καθως ήταν από τους φίλους του. Πριν το ψαξω εκτενέστερα ήλπιζα όσο
τίποτα να είναι ψέματα... Μα δεν ήταν. Το νέο με βρήκε σε άλλη χώρα, το κείμενο
αυτό γραφεται στον αέρα, και θα δημοσιευτεί από τη χώρα όπου με βρήκαν τα νέα.
Όσο διάβαζα για το συμβάν απο διάφορες πηγές η αντίδρασή μου ηταν
διαφορετική κάθε φορά άλλωτε λύπη,
άλλωτε οργή, άλλωτε άρνηση και τέλος αποδοχή. Δεν χώραγε ο νούς μου το τι είχε
συμβει και το πως.
Δυστυχώς τα
λεγόμενα μου για την οργάνωση αυτη βγήκε αληθινή. Σε οποιόν έλεγε έστω και πάνω
στην πλάκα «ρε Χρυσή Αυγή για να καθαρίσει ο τόπος» πάντα σκεφτόμουν ή έλεγα
πως θα έχουμε τέτοια συμβάντα. «Ρε σοβαρευτειτε ούτε για αστείο μην τα λέτε
αυτα, αυτοί οι άνθρωποι δεν παίζουν θα γίνει κανα κακό» τιποτα όμως... Το
«αστείο» το άκουγα όλο και πιο συχνά. Μάθαινα για παιδιά που ήξερα παλιά πως
γίνονταν μέλη, πως διαλαλούσαν την ιδέα και τρόμαζα αλλά το προσπερνούσα, «δεν
μπορει να είμαστε τόσο ηλιθιοι που να την ψηφίσουμε» έλα όμως που ήμασταν.
Πέρνουσαν τα χρόνια από εκλογές σε εκλογές και όλο και πιο πολλοί ψήφοι με
ενοχλούσε και με έπιανε ένα αγχος, άλλα τότε δεν ήξερα, γι αυτό δεν φοβόμουν.
Και σκοτώνουν τον
Παύλο. Έναν ανθρωπο που δεν άνηκε σε καμία πολιτική παράταξη, που δεν φοβόταν
να πει τη γνώμη-του αρα προφητικα τα λόγια του σκέφτηκα «...η ελευθερία του
λόγου ακριβά κοστίζει» και όχι μόνο του κόστισε αλλά επιβεβαίωθηκαν δυστυχως
αυτά που έλεγε στα τραγούδια του γι αυτούς. Και θα πει κάποιος «πολυ θλιμμένος
δεν μας το παίζεις, ούτε που τον ήξερες δεν σκέφτεσαι τι περνούν οι δικοι του
άνθρωποί». Ίσα ίσα αυτό σκέφτομαι, το τι περάσαν οι δικοι του άνθρωποι.
Τραγουδι του άκουσα πρώτη φορά πριν έφτα χρόνια στον Atlantis στην έκπομπη του Tiny. Από τότε κόλλησα. Ήταν στην ουσία ο λόγος
που αρχισα να ακούω ολη τη «δυτικη σχολη» (18120, Ντοπαζ, Fullface και τα λοιπα) Σε όποιο live
έπαιζε και μπορούσα να πάω πήγαινα. Θυμάμαι στα 33α γενέθλια του έκανε ένα live απλά
γιατί γούσταρε. Πρέπει να μην ήμασταν όυτε 50 άτομα. Ο Killah έκανε μια βόλτα
και τους κέρασε από ένα τσίπουρο όσους ήταν εκεί, μετά δεν θυμόταν καλα ένα
κομμάτι του έγω είχα ξελαρυγγιαστεί να το τραγουδάω με αποτέλεσμα να μου δώσει
το μικρόφωνο να πω όσα δεν θυμόταν. Ως αντάλλαγμα του έδωσα ένα τσιγάρο. Σε
κάποια άλλα live είχαμε ανταλλάξει κανα δυο φιλικές κουβέντες. Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω
είναι σε μία συναυλία των fullface
όπου μεθυσμένος έκανα τρια stagedive χωρίς
ιδιαίτερη επιτυχία με αποτέλεσμα πολλοί να γελάσουν συγκαταβατικά και να
κοροιδέψουν, λογικο κι εγω ετσι κορόιδευα τον εαυτό μου όταν με είδα στο
βίντεο. Η συναυλία αμέσως μετά
τελείωσε και έδωσα το χέρι μου στον Παύλο να τον χαιρετήσω δεν μου έδωσε το
χέρι του, αντίθετα με γράπωσε και με αγκάλιασε. Δεν το παίζω κάποιος, ούτε το
όνομα μου δεν ηξερε και δεν είχε και καμία υποχρέωση. Σίγουρα κι άλλα παιδιά θα
έχουν αντίστοιχες αναμνήσεις και αυτό ήταν και το μεγαλείο του ότι πανω απ’ όλα
ήταν άνθρωπος...
Πέρασα τρείς
μήνες στο εξωτερικό παρακολουθώντας τις εξελίξεις καθημερινά. Το ρεπορτάζ των
πρωταγωνιστών, τη συνέντευξη στην ΕΣΗΕΑ, τις ειδήσεις τα πάντα. Χάρηκα όταν
έιδα κάποιους απο την σκηνή μας που ήταν χαμένοι τόσα χρόνια να ασχολούνται,
χάρηκα με την προοπτική μιας επανένωσης, με την προοπτική ενός μνημείου τα
αποκαλυπτήρια του οποίου δυστυχώς δεν θα είμαι εκεί να δω, χαρηκα με την
προοπτική μιας μουσικής γιορτής εις μνημην του και φυσικά χάρηκα με την δράση
του Δεν Ξεχνάμε που συνεχίζει το όραμα του.
Λυπήθηκα γι
αυτούς τους ανθρώπους και την παιδεία που είχαν λάβει ώστε να καταλήξουν να
σκοτώσουν έναν άνθρωπο εκτελώντας συμβόλαια θανάτου, λυπήθηκα γι αυτούς τους
ανθρώπους, τα κανάλια και τις πολιτικες παρατάξεις που καπηλεύτηκαν το όνομα
του με σκοπο να κερδίσουν προβολή, ψηφους ή να ανεβασουν τις προβολές τους,
λυπηθηκα για όσους την σκαπουλαρανε με ένα post και μετα ούτε
τους ξανακούσαμε αν και η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι έκαναν πίσω από τα
φώτα.
Λυπήθηκα και τον
εαυτό μου που δεν μπορούσα να προσφέρω τίποτα λόγω απόστασης. Έτσι προέκυψε και
ο τίτλος του κειμένου. Όταν γύρισα για διακοπές στην Αθήνα πήγα δύο φορές στο
μνήμα με φίλους μου ώστε να αποδώσουμε έναν φόρο τιμής. Ένα μπουκέτο λουλούδια, εφτα κόκκινα
πίστευα πως ταίριαζαν καταλαβαίνεται νομίζω γιατί...
Το κείμενο δεν
γραφτηκε ούτε για να προβάλει πολιτικές απόψεις (είμαι αντίθετος σε οποιαδηποτε
παραταξη, οποιουδηποτε χρωματος), ούτε για να προβάλω τον εαυτό μου, ούτε για
να το παίξω θλιμμένος. Το γράφω γιατί πιστεύω πως το χρωστάω σαν φόρο τιμής
απέναντι σε έναν άνθρωπο που άθελα του μέσα από τα τραγούδια του με είχε κάνει
να τον πιστεύω κοντινό μου άνθρωπο, που μου έμαθα τόσα πολλά και που μέσα από
συναυλίες, φιλανθρωπικές δράσεις και διοργανώσεις με έκανε να πιστεύω στην
ελευθερη σκέψη και στην ελεύθερη γνώμη. Ίσως και να ελπίζω σε έναν καλύτερο
κόσμο
Υ.Γ.1
Στεναχωριέμαι για τους ανθρώπους του που αναγκάστηκαν να περάσουν όλη αυτή τη
ψυχολογική βία εξαιτίας κάποιου που δεν είχε τα σωστα εφόδια ώστε να σκεφτεί
καθαρά με αποτέλεσμα την δολοφονία ενός αθώου...
Υ.Γ.2 Τόσα χρόνια
όλοι θεωρουσατε τους ανθρώπους της χιπ χοπ σκηνής ανθρώπους που τους αρέσει η
βία. Παρόλα αυτά οι ψήφοι του 10% πέφταν ΜΕΤΑ τη δολοφονία του Παύλου στη Χρυσή
Αυγή μία βίαια οργάνωση, υπεύθυνη για αυτή τη δολοφονία ίσως και άλλες που δεν
ήρθαν στο προσκήνιο και για πολλους τραυματισμούς, δείχνοντας έτσι πως οι
άνθρωποι δεν μαθαν από τα λάθη τους. Και όλα αυτά συνέβαιναν όσο ο Εισβολέας
στην ΕΣΗΕΑ έλεγε «Ξέρουμε πως πολλοι εκεί έξω διψάτε για
εκδίκηση, εμείς όμως συνιστούμε την ψυχραιμία γιατι θέλουμε να δώσουμε αγάπη
και φως» και «Αν είναι αυτόν τον πόλεμο να τον κερδίσουμε με χιλιάδες
κρεμασμένους και νεκρούς καλύτερα να τον χάσουμε».
Για πείτε μας
ποιοι είναι οι βιαίοι τώρα...
