Εφτά κόκκινα λουλούδια (Ένα χρόνο μετά)

Σαν σήμερα ξημερώματα έμαθα για το τι συνέβη στις 18 Σεπτέμβρη του 2013, μέσω διαδικτύου καθώς χάζευα πριν κοιμηθώ. Το post αν θυμάμαι καλά έλεγε: «Παιδια δεν το πιστεύω αυτο που συμβαίνει. R.I.P. Παυλο!». Δυστυχώς κατάλαβα αμέσως το ποιον εννοούσε ο συγκεκριμένος άνθρωπος καθως ήταν από τους φίλους του. Πριν το ψαξω εκτενέστερα ήλπιζα όσο τίποτα να είναι ψέματα... Μα δεν ήταν. Το νέο με βρήκε σε άλλη χώρα, το κείμενο αυτό γραφεται στον αέρα, και θα δημοσιευτεί από τη χώρα όπου με βρήκαν τα νέα. Όσο διάβαζα για το συμβάν απο διάφορες πηγές η αντίδρασή μου ηταν διαφορετική  κάθε φορά άλλωτε λύπη, άλλωτε οργή, άλλωτε άρνηση και τέλος αποδοχή. Δεν χώραγε ο νούς μου το τι είχε συμβει και το πως.

Δυστυχώς τα λεγόμενα μου για την οργάνωση αυτη βγήκε αληθινή. Σε οποιόν έλεγε έστω και πάνω στην πλάκα «ρε Χρυσή Αυγή για να καθαρίσει ο τόπος» πάντα σκεφτόμουν ή έλεγα πως θα έχουμε τέτοια συμβάντα. «Ρε σοβαρευτειτε ούτε για αστείο μην τα λέτε αυτα, αυτοί οι άνθρωποι δεν παίζουν θα γίνει κανα κακό» τιποτα όμως... Το «αστείο» το άκουγα όλο και πιο συχνά. Μάθαινα για παιδιά που ήξερα παλιά πως γίνονταν μέλη, πως διαλαλούσαν την ιδέα και τρόμαζα αλλά το προσπερνούσα, «δεν μπορει να είμαστε τόσο ηλιθιοι που να την ψηφίσουμε» έλα όμως που ήμασταν. Πέρνουσαν τα χρόνια από εκλογές σε εκλογές και όλο και πιο πολλοί ψήφοι με ενοχλούσε και με έπιανε ένα αγχος, άλλα τότε δεν ήξερα, γι αυτό δεν φοβόμουν.

Και σκοτώνουν τον Παύλο. Έναν ανθρωπο που δεν άνηκε σε καμία πολιτική παράταξη, που δεν φοβόταν να πει τη γνώμη-του αρα προφητικα τα λόγια του σκέφτηκα «...η ελευθερία του λόγου ακριβά κοστίζει» και όχι μόνο του κόστισε αλλά επιβεβαίωθηκαν δυστυχως αυτά που έλεγε στα τραγούδια του γι αυτούς. Και θα πει κάποιος «πολυ θλιμμένος δεν μας το παίζεις, ούτε που τον ήξερες δεν σκέφτεσαι τι περνούν οι δικοι του άνθρωποί». Ίσα ίσα αυτό σκέφτομαι, το τι περάσαν οι δικοι του άνθρωποι. Τραγουδι του άκουσα πρώτη φορά πριν έφτα χρόνια στον Atlantis στην έκπομπη του Tiny. Από τότε κόλλησα. Ήταν στην ουσία ο λόγος που αρχισα να ακούω ολη τη «δυτικη σχολη» (18120, Ντοπαζ, Fullface και τα λοιπα) Σε όποιο live έπαιζε και μπορούσα να πάω πήγαινα. Θυμάμαι στα 33α γενέθλια του έκανε ένα live απλά γιατί γούσταρε. Πρέπει να μην ήμασταν όυτε 50 άτομα. Ο Killah έκανε μια βόλτα και τους κέρασε από ένα τσίπουρο όσους ήταν εκεί, μετά δεν θυμόταν καλα ένα κομμάτι του έγω είχα ξελαρυγγιαστεί να το τραγουδάω με αποτέλεσμα να μου δώσει το μικρόφωνο να πω όσα δεν θυμόταν. Ως αντάλλαγμα του έδωσα ένα τσιγάρο. Σε κάποια άλλα  live είχαμε ανταλλάξει κανα δυο φιλικές κουβέντες. Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω είναι σε μία συναυλία των fullface όπου μεθυσμένος έκανα τρια stagedive  χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία με αποτέλεσμα πολλοί να γελάσουν συγκαταβατικά και να κοροιδέψουν, λογικο κι εγω ετσι κορόιδευα τον εαυτό μου όταν με είδα στο βίντεο.  Η συναυλία αμέσως μετά τελείωσε και έδωσα το χέρι μου στον Παύλο να τον χαιρετήσω δεν μου έδωσε το χέρι του, αντίθετα με γράπωσε και με αγκάλιασε. Δεν το παίζω κάποιος, ούτε το όνομα μου δεν ηξερε και δεν είχε και καμία υποχρέωση. Σίγουρα κι άλλα παιδιά θα έχουν αντίστοιχες αναμνήσεις και αυτό ήταν και το μεγαλείο του ότι πανω απ’ όλα ήταν άνθρωπος...

Πέρασα τρείς μήνες στο εξωτερικό παρακολουθώντας τις εξελίξεις καθημερινά. Το ρεπορτάζ των πρωταγωνιστών, τη συνέντευξη στην ΕΣΗΕΑ, τις ειδήσεις τα πάντα. Χάρηκα όταν έιδα κάποιους απο την σκηνή μας που ήταν χαμένοι τόσα χρόνια να ασχολούνται, χάρηκα με την προοπτική μιας επανένωσης, με την προοπτική ενός μνημείου τα αποκαλυπτήρια του οποίου δυστυχώς δεν θα είμαι εκεί να δω, χαρηκα με την προοπτική μιας μουσικής γιορτής εις μνημην του και φυσικά χάρηκα με την δράση του Δεν Ξεχνάμε που συνεχίζει το όραμα του.

Λυπήθηκα γι αυτούς τους ανθρώπους και την παιδεία που είχαν λάβει ώστε να καταλήξουν να σκοτώσουν έναν άνθρωπο εκτελώντας συμβόλαια θανάτου, λυπήθηκα γι αυτούς τους ανθρώπους, τα κανάλια και τις πολιτικες παρατάξεις που καπηλεύτηκαν το όνομα του με σκοπο να κερδίσουν προβολή, ψηφους ή να ανεβασουν τις προβολές τους, λυπηθηκα για όσους την σκαπουλαρανε με ένα post και μετα ούτε τους ξανακούσαμε αν και η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι έκαναν πίσω από τα φώτα.

Λυπήθηκα και τον εαυτό μου που δεν μπορούσα να προσφέρω τίποτα λόγω απόστασης. Έτσι προέκυψε και ο τίτλος του κειμένου. Όταν γύρισα για διακοπές στην Αθήνα πήγα δύο φορές στο μνήμα με φίλους μου ώστε να αποδώσουμε έναν φόρο τιμής. Ένα μπουκέτο λουλούδια, εφτα κόκκινα πίστευα πως ταίριαζαν καταλαβαίνεται νομίζω γιατί...

Το κείμενο δεν γραφτηκε ούτε για να προβάλει πολιτικές απόψεις (είμαι αντίθετος σε οποιαδηποτε παραταξη, οποιουδηποτε χρωματος), ούτε για να προβάλω τον εαυτό μου, ούτε για να το παίξω θλιμμένος. Το γράφω γιατί πιστεύω πως το χρωστάω σαν φόρο τιμής απέναντι σε έναν άνθρωπο που άθελα του μέσα από τα τραγούδια του με είχε κάνει να τον πιστεύω κοντινό μου άνθρωπο, που μου έμαθα τόσα πολλά και που μέσα από συναυλίες, φιλανθρωπικές δράσεις και διοργανώσεις με έκανε να πιστεύω στην ελευθερη σκέψη και στην ελεύθερη γνώμη. Ίσως και να ελπίζω σε έναν καλύτερο κόσμο

Υ.Γ.1 Στεναχωριέμαι για τους ανθρώπους του που αναγκάστηκαν να περάσουν όλη αυτή τη ψυχολογική βία εξαιτίας κάποιου που δεν είχε τα σωστα εφόδια ώστε να σκεφτεί καθαρά με αποτέλεσμα την δολοφονία ενός αθώου...

Υ.Γ.2 Τόσα χρόνια όλοι θεωρουσατε τους ανθρώπους της χιπ χοπ σκηνής ανθρώπους που τους αρέσει η βία. Παρόλα αυτά οι ψήφοι του 10% πέφταν ΜΕΤΑ τη δολοφονία του Παύλου στη Χρυσή Αυγή μία βίαια οργάνωση, υπεύθυνη για αυτή τη δολοφονία ίσως και άλλες που δεν ήρθαν στο προσκήνιο και για πολλους τραυματισμούς, δείχνοντας έτσι πως οι άνθρωποι δεν μαθαν από τα λάθη τους. Και όλα αυτά συνέβαιναν όσο ο Εισβολέας στην ΕΣΗΕΑ έλεγε «Ξέρουμε πως πολλοι εκεί έξω διψάτε για εκδίκηση, εμείς όμως συνιστούμε την ψυχραιμία γιατι θέλουμε να δώσουμε αγάπη και φως» και «Αν είναι αυτόν τον πόλεμο να τον κερδίσουμε με χιλιάδες κρεμασμένους και νεκρούς καλύτερα να τον χάσουμε».

Για πείτε μας ποιοι είναι οι βιαίοι τώρα...

Το (hip hop) Άρωμα των Καιρών

Για να ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα μετά το τελευταίο post και του blog γενικά, και καθως βαδίζουμε προς τις τελευταιες εξετασεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, θα κάνω μία αναφορά στο γενικό πλαίσιο της hip hop σκηνής τον τελευταίο καιρό, σε καινούρια ακούσματα δικά μας και όχι απαραίτητα νέες κυκλοφορίες.  Όσοι λοιπον μας ξερουνε, θα ξέρουνε πως είμαστε ακροατές της hip hop εδώ και αρκετα θα έλεγα χρόνια, εγώ γύρω στα 9-10 και ο Δημήτρης γύρω στα 6. Μελλοντικά ενεργοί μεσα στη φάση με το group των Νους (Διαφήμιση Bitches!!), και με την προσφατη εκπροσωπηση απο δύο μελη- Άλφα-Μι (Αλέξανδρος) και Ασυμβίβαστος (Λουκάς) (Πάλι Διαφήμιση Bitches!!). Μπορούμε να πούμε πως έχουμε ακούσει πολλα και έχουμε εμπεριστατωμένη άποψη με αρκετά σωστές γνώμες.

Με τη σκηνή λοιπόν να βρίσκεται σε λιμνάζοντα νερά με άτομα σαν τον SNIK να ραπάρουν, φήμες ότι ο Tupac ζει και πλέκει πουλόβερ που λενε πάνω THUG LIFE, λίγους σωστούς εκπροσώπους και ακόμη λιγότερους ακροατές, βρήκα αφορμή να μιλήσω για κυκλοφορίες νεες και παλιές που με εξέπληξαν ευχάριστα (Προσωπική γνώμη). Παμε λοιπόν...

Anser και Eversor-Flowroyal: Με παραγωγό τον Eversor, MC τον Anser και δισκο που λέγεται Flowroyal, δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα λιγότερο από την επιτομή της ΝΤΟΠΑΣ. Στίχος με νόημα, τέλεια flows, κριτική απέναντι στην σκηνή και στον κόσμο γενικότερα και πολυαναμενομένη επιστροφή του Anser μετα απο 3 χρόνια. Μου έκανε καλύτερη την καθημερινότητα και κυρίως τα πρωινά πριν το σχολείο. Σεβασμός, Props στον άνθρωπα (που λεει και ο Sifu), τεράστιο respect Eversor και τις παραγωγες του γιατι "μουσική κανουν πολλοι μα κουλτούρα δεν έχουν όλοι".

Snowberries-Snowbiz: Δεν ξέρω πότε ακριβως κυκλοφόρησε αλλά είναι πολύ όμορφο. Τόσο από στίχους, δουλειά (έχει βρωμίσει Addict και Cisco Kid η φάση και ο ήχος θυμίζει πολύ B-Muzic) ακόμη και artwork (minimal φασεις!). Τα μέλη ονομαστικά είναι ο Dear Jamon. o Groove Lines, o Wardive, o Baby Shanks και ο DFence. Το cd διανθίζεται με feat όπως: Φυγάς, Nashek, Ghetto Rock και Ταμπουρο Μποτα, οπως και με τα σκρατς του Q.B. Mix και του MadenssKey σε καποια κομμάτια. Πολυσυλλεκτικη θα έλεγα δουλεια με φοβερους παραγωγούς από πίσω και δυναμικό μέλλον. Αν θα έβρισκα κάποιο αρνητικο θα ήταν το μιξαρισμα σε ένα-δύο κομμάτια όπου η μουσικη καλύπτει τη φωνή. Αν το διαβάσει κάποιος απο τα παιδια η οποιοσδηποτε ξερει αν ειναι τυπωμενο το cd να με ενημερωσει. Ενα μεγαλο ευχαριστω στο Δημητρη που τους ξετρύπωσε. Παρεπιμπτόντως ο Baby Shanks μου θυμιζει λίγο τον Άσαρκο. Props για τη μεγαλη των μπασων σχολή!

JK One-Σαν Άγρια Θηρία: Ως μέλος των Phase 3 o JK One έχει από πισω του την υπερπαραγωγάρα της ελληνικής σκηνής, τον Eversor. Από όταν έιχε βγάλει το promo τον είχα ακούσει ως όνομα αλλά ποτε δεν άκουσα τη μουσική του μέχρι που το ξετρύπωσε και αυτόν ο Δημήτρης. Πολυ καλά lyrics πολύ boom bap ιδιοσυγκρασία φοβερές παραγωγές, εξίσου φοβερό σχημα από πίσω (Phase 3, άλλωστε τα παιδια είναι και Βυρωνιότες οπότε υποστηρίζω και ως γείτονας Ηλιουπολίτης). Δεν θα πω άλλα ακούστε τον δίσκο όσοι κάνατε το λάθος όπως έγω και δεν τον έχετε ακούσει από την κυκλοφορία-παίζουν και πάρα πολύ όμορφα feats.

Στιχοιμα-Μηχανές: Απλά αγαπώ Στίχοιμα γιατί ήταν ένα από τα πρώτα ακούσματα μου ("Ελληνική Αστυνομία" και "Εμένα οι Φίλοι μου" συγκεκριμένα). Πολυαναμενόμενο τα τελευταία χρόνια καθώς το concept έχει κυκλοφορήσει πολύ καιρό, σε αντίθεση με το cd που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Κλασσικοί Στίχοιμα με πολυ συνειδητοποιήμενο στίχο, καυστικό και τα λοιπά γλυψίματα. Σωστές παραγωγές ("Τελεία και παυλα Μαρίνα είσαι καύλα" που λεμε και στα live), και πολύ πρωτότυπο το δέσιμο των κομματιών με την αφήγηση από τον Αλέξανδρο, τα δένει σαν μια ιστορία και μετράει άπειρα. Προσωπικά αγαπημένα κομμάτια: "Το γρανάζι", "Εδω Αθήνα", "Η συμμορία των Δέκα" , "Τέλος", "Στην Αγκαλιά του Μάρκου"...Καλά αστο ολος ο δισκος πες καλύτερα.

Dof Twogee/Ανάποδα Καπέλα-Film Noir: Τα ονόματα είναι καθαρά για τυπικούς λόγους αφού πολλοί MCs εμπλέκονται εκτός από Lex και Μικρό Κλέφτη, όπως Ζήνων και Jamal, Άσαρκος και Φορτσάτος (Η ομάδα είναι μία-Ομάδα 23), 12ος Πιθηκος και Πελίνα. Καλοδουλεμένες παραγωγές αφου ο Dof έκανε δουλειές, και όμορφα lyrics. Αγαπημένa κομμάτια "Ο Κυρ-Γιάννης", "Παρακολούθηση" και  "Ο Πολίτης Φ". Αν βαριέστε να ακούσετε το δίσκο ακούστε μόνο αυτά. Peace.

Σκέψεις: Λοιπόν αυτό το group το οποίο αν δεν κάνω λάθος αποτελείται από δύο άτομα έχει δώσει πολύ καλά δείγματα και δεν έχει ακουστεί ιδιαίτερα. Το ξετρύπωσε και αυτό ο Δημήτρης ( Μα τι εκπληξη!) και μπορω να πω οτι μου άρεσαν παρα πολύ τα παιδιά. Θα εστιάσω πιο πολυ στο στίχο χωρίς αυτό να σημαινει ότι οι παραγωγές ήταν για τα μπαζα. Πρέπει να πώ ότι μιλάω για το δίσκο "Κρατα με όσο με νιώθεις" ο οποίος κυκλοφόρησε πριν αρκετο καιρό παρόλα αυτά δυστυχώς δεν ακούστηκε πολύ. Απλά ακούστε το group και υποστηριξτε το γιατί πιστεύω ότι θα δούμε καλά πράγματα στο μέλλον. Νομίζω κυκλοφόρησαν κάτι καινούριο πρόσφατα δεν ξερω όμως αν είναι cd ή κάποια τραγούδια. Αν τύχει και το δεί κάποιος που ξέρει να με ενημερώσει και να μου πει αν ο δισκος κυκλοφορεί τυπωμένος. Θα ήθελα να τον έχω..Θα θέλατε κι εσείς πιστέψτε με. "Μη μου μιλας σημερα χθες τα έπινα με μια Χίμαιρα, χθες εσκασαν τόσες στραβές και δεν το περίμενα".

Αυτα είχα να αναφερω πανω κατω σιγουρα αφησα πολλες νεες κυκλοφοριες απ' εξω οι οποιες ηταν και πολύ καλές (βλ. τις τελευταίες των Βητα Πεις). Εγω απλά σας δίνω τα προσωπικά μου/μας γούστα ώστε να ακούσετε αν δεν έχετε ακούσει κάτι από αυτά. Τέλος αναμέινατε για τις κυκλοφορίες απο Νους λογικά μέσα στο καλοκαίρι και ακούτε http://asteroskoni.listen2myradio.com/ (Facebook: https://www.facebook.com/groups/asteroskoni/ ). Τρίτη φορα Διαφήμιση Bitches!!

Άντε βίβες το καλοκαίρι ήρθε άλλωστε για κάποιους. Πολλές ευχές και καλή τύχη και επιτυχία σε όλα τα τσακάλια που δίνουν πανελλήνιες φέτος. Παμε γερά παιδιά!!

Διαλέγοντας Πλευρά

Ήμουν στο μετρό, κάτι όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο για μένα, ήταν μια λογική βραδιά μετά από ένα τεράστιο σπάσιμο που ο συρμός αργούσε υπερβολικά.

Δίπλα μου ένα τυπάκι έπαιζε, ή μάλλον έκανε θαύματα  με ένα μίνι ντιαμπολό σε φάση γιογιό. Απέναντι δυο γκοθάδες και από τη μεριά μου δυο "νορμάλ", θα έλεγε κανείς, παιδιά κανονικά ντυμένα και ήρεμα. Επίσης στην πλευρά του Αγίου Δημητρίου μια παρέα από παιδιά, κλασσικά τυπάκια της γενιάς μου. Είναι αυτά τα άτομα που τους αφορά το μελλοντικό άρθρο περί ζωολογίας.

Αρχικά νόμιζα πως οι γκοθάδες, τους οποίους αντιπαθώ απίστευτα, κορόιδευαν τα "νορμάλ" παιδιά που περίμεναν το μετρό. Το νόμιζα αυτό επειδή οι γκοθάδες κοιτούσαν προς τη μεριά των παιδιών και γελούσαν. Τελικά όπως αποδείχθηκε το παρεάκι περί ζωολογίας ήταν αυτό που κορόιδευε τους γκοθάδες, λέγοντας διάφορα στη γυναίκα και χλευάζοντας τον άντρα. Στην αρχή το είχαν πάρει στην πλάκα αλλά μετά νομίζω πως σοβάρεψε λίγο το πράγμα.

Και τώρα κάθομαι και αναρωτιέμαι. Ποιο μέρος παίρνεις όταν σχεδόν μισείς και τις δύο πλευρές της διαμάχης; Στο μυαλό μου επέστρεψαν σκηνές από το δημοτικό που με δουλεύανε διότι έσκαγα με στην τάξη με φαρδύ στρατιωτικό παντελόνι παραλλαγής αντίστοιχα φαρδιά μπλούζα και καπέλο.

Αδικημένος; Δεν θα το έλεγα. Απλά διαφορετικός χωρίς να το παίζω κάποιος ή κάτι ξεχωριστό.
Αδικημένοι οι γκοθάδες; Δεν έχω ιδέα απλά διαφορετικοί μάλλον παρά το γεγονός του ότι μου είναι ιδιαίτερα μισητοί.
Αδικημένα με απωθημένα τα (ναι θα το πω για να γίνω επιτέλους κατανοητός) καγκούρια; Μπα, απλά διαφορετικοί αν και εξίσου μισητοί.

Οπότε τελικά τι γίνεται; Ποιά παράταξη διαλέγεις και βασικά γιατί να διαλέξεις; Στην ψυχολογία έμαθα πρόσφατα πως οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά ζώα με τη βασική ανάγκη να ανήκουμε κάπου, σε μια ομάδα, σε ένα σύνολο.

Ζώα με βασικά ένστικτα πείνας που το ένα θέλει να φάει το άλλο. Αλλά δεν μπορεί να το κάνει κανείς μόνος του. Θέλει παρέα, θέλει αγέλη γι αυτό τελικά καταλήγουμε να διαλέγουμε πλευρές. Γι αυτό τελικά καταλήγουμε να διαλέγουμε ή να μας διαλέγει η αγέλη. Πεινάμε και θέλουμε να φάμε αυτό είναι όλο. Κακό; Μάλλον όχι απλά διαφορετικό. Θα καταλήξω σε μία φράση από μία ελληνική τηλεοπτική σειρά την οποία είχα παρακολουθήσει στo you tube "Αφού είσαι διαφορετικός, είσαι ίδιος με τους άλλους, αφού και οι άλλοι είναι διαφορετικοί".

Τα λέμε.

Τα βιβλία μου κι εγώ

Αφήνω πάντα τα τελειωμένα μου βιβλία στην βιβλιοθήκη. Κάποια που πήρα για καιρό ή όχι. Κάποια από αυτά τα βιβλία βέβαια τα δανείζονται πολλοί μετά από μένα με αποτέλεσμα να μην τα αναγνωρίζω και να ξεχνάω την συμβολή μου. Στα βιβλία αυτά γράφω τις εμπειρίες μου, καλές ή κακές. Στην περίπτωση μου, οι επόμενοι αναγνώστες και συγγραφείς παράλληλα, είτε σβήνουν τις σελίδες μου είτε γράφουν από πάνω. Προφανώς χαίρομαι όταν αφήνω τα βιβλία μου, επειδή μάλλον δεν άξιζε να τα κρατήσω παραπάνω. Αυτό που λατρεύω σε αυτά τα βιβλία είναι να φθίνει το μελάνι που έσταξα, άσχετα με το αν τα απόλαυσα ή όχι, καθώς κάνει σπουδαίο εμένα πρώτ' απ' όλα, αλλά και το ίδιο το βιβλίο διαβάστηκε και συγγράφηκε από μένα ή και από λίγους ακόμη. Δεν θα κάτσω να κοιτάξω κανένα τελειωμένο μου βιβλίο για δεύτερη φορά. Το συμπέρασμα που έβγαλα για τα ΒΙΒΛΙΑ είναι ότι κάποια προορίζονται για μεγάλο κοινό, κάποια σε πολύ μικρό αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να τα κρατάμε στην κατάσταση που είχαν όταν τα παραλάβαμε.

Ένας ακόμα συγγραφέας.

Το μονοπάτι

Το μονοπάτι είναι σκοτεινό και μάλλον άγνωστο. Για να καταλάβεις ότι το επέλεξες και ότι το διάβηκες πρέπει να βρεις μπροστά σου σκάλες. Μην κοιτάξεις πίσω' θα βρεις χάος ' θα φοβηθείς θα ταραχτείς και ίσως να θες να γυρίσεις. Το θέμα δεν είναι αυτό όμως, το πίσω το πέρασες. το θέμα
είναι αν θα επιλέξεις να ανέβεις τις σκάλες ή όχι.

 Είσαι θαρραλέος να το κάνεις;

 Γιατί ζεις σε ένα σύστημα που συχνά σου απαγορεύουν να ανεβαίνεις σκάλες. Γιατί;; τι φοβούνται τόσο πολύ ότι θα βρεις εκεί ψηλά; Κάτι μάλλον τόσο διαφορετικό και πολύτιμο που φοβούνται να αισθανθείς. Γιατί; Γιατί αν ανέβεις τις σκάλες θα βρεις γνώση επαρκή για να αναιρέσεις το χάος πίσω σου και να αφήσεις το μονοπάτι καθαρό και εύκολα βατό για τους επόμενους. Αυτό λοιπόν φοβούνται, την γνώση.  Και μετά απ' όλα αυτά έχω να πω το εξής:

Απρόβλεπτη η κίνηση μου
ρουα ματ ο βασιλιάς υπ' απειλή μου
η διαφυγή μου από την παρακμή συμβολική
παράδειγμα πήρα και έθεσα σε εφαρμογή
δεν αφήνω κανένα να μπει, στην μέση, βαράω ακατάπαυστα την πηγή
δεν περιμένω τον ήλιο βαδίζω πιο πριν
αναπύρωση το βήμα μου στην βροχή
βγάζω το βύσμα για την δοκιμή, δεν περιμένω

Με εκτίμηση

Κάποτε ήταν αστείο (τότε και τώρα)

Κάποτε βρίσκαμε αστείο να βρούμε τη λέξη σουτιέν σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι.
Αργότερα βρίσκαμε αστείο πως κάποιοι θα φιληθούν και τους κοροϊδεύαμε.
Έπειτα βρίσκαμε αστείο κάποιος να πει ότι αγαπάει κάποιον άλλον, δηλαδή να μην χρησιμοποιήσει τη λέξη γουστάρω.

Τώρα δεν βρίσκουμε τίποτα αστείο απλά χαμογελάμε μελαγχολικά σε καθετί διαφορετικό που συμβαίνει για την ηλικία μας κι που σε ένα άλλο σύμπαν θα θεωρούσαμε ξεκαρδιστικό.
Τώρα αν βρούμε τη λέξη σουτιέν σε ένα επιτραπέζιο θα χαμογελάσουμε μελαγχολικά ενθυμούμενοι την ηλικία που γελούσαμε πονηρά (άσε που δεν παίζουμε πια επιτραπέζια).
Τώρα αν φιληθούν κάποιοι θα χαμογελάσουμε μελαγχολικά είτε γιατί δεν έχουμε κάποιον να φιλήσουμε είτε γιατί είχαμε και ξέρουμε πως δεν θα κρατήσει για πάντα.
Τώρα αν κάποιος πει ότι αγαπάει κάποια ή το αντίθετο θα γελάσουμε μελαγχολικά είτε γιατί ξέρουμε πως δεν το εννοεί ή νομίζει πως το εννοεί, είτε γιατί αν το εννοεί την έχει πατήσει άσχημα.

Και τώρα που το γράφω αυτό το κείμενο κάθομαι και αναρωτιέμαι τι άραγε είναι καλύτερο; Να ξέρεις την αλήθεια και να χαμογελάς μελαγχολικά ή να είσαι αδαής και να γελάς πραγματικά;

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ.
Επέλεξα να ζω κάπου ανάμεσα...
Από την αθωότητα ως την παράνοια που είχε πει και κάποιος στο CD του.
Επέλεξα να χαμογελάω μελαγχολικά και να γελάνε εις βάρος μου.
Επέλεξα να γελάω με την ψυχή μου αφήνοντας τους άλλους να γελάνε μελαγχολικά ενώ με κοιτούν παράξενα, με συμπάθεια, συμπόνοια και αποστροφή μαζί. Γιατί αυτοί ούτε να χαμογελούν ξέρουν ούτε να γελάνε με την ψυχή τους.

Και όπως είχε πει και ο Renton:
"I choose not to choose life, I choose someting else. And the reasons? There are no reasons."

Μια Εισαγωγή

Κατ' αρχάς να κάνουμε μία εισαγωγή. Είμαστε δυο παιδιά που για κάποιον ανεξήγητο λόγο αποφασίσαν να ανοίξουν ένα blog. Αφορμή στάθηκε ένα πεζό κείμενο που ένας από τους δυό μας έγραψε επειδή απλά του την κάρφωσε.
Προτού συνεχίσουμε λέγοντας τα κλασσικά εισαγωγικά λόγια επεξηγήσης του blog καλό θα ήταν να συστηθούμε. Όπως αναφέρεται και στην δεξία μεριά του ιστολογίου, τα ονομάτα μας είναι Δημήτρης και Funki. Παιδιά Γ' λυκείου λοιπόν κάτι που πάει πακέτο με άπλετο χρόνο όπως καταλαβαίνετε αποφασίσαμε να ανοίξουμε αυτόν τον διαδικτυακό τόπο με σκοπό να αρχίσουμε να λέμε αυτά που μας αφορούν προς τα έξω (χωρις να νοιαζόμαστε ποιον αφορούν και ποιον όχι ή ποιον θα θίξουν και ποιον όχι), αυτά που βλέπουμε και παρατηρούμε ώς άτομα με ακονισμένο το αίσθημα της παρατήρησης, και γενικά ότι κατεβάσει η γκλάβα μας που θέλουμε να το μοιραστούμε μαζί σας θα το γράφουμε εδώ.
Τα κείμενα μας απευθύνονται κυρίως σε ενήλικες άνω των πενήντα ετών με δύο πτυχία (αν θέλετε να τα διαβάσετε θα πρέπει να έχετε μια πικρόχολη άισθηση του χιούμορ). Τα θέματα που θα θίξουμε είναι ποικίλα και δεν είμαστε σύγχρονοι ποιητές, ούτε λογοτέχνες, απλά λίγο πιο προβληματισμένοι. Για να μην πολυλογούμε λοιπόν (αν και αυτό κάνουμε) παρακαλόυμε να δέσετε τις ζώνες σας και να ανοίξετε τα μυαλά σας και τα μάτια σας. Αυτά...
Με εκτίμηση
Οι συντάκτες