Κάποτε ήταν αστείο (τότε και τώρα)

Κάποτε βρίσκαμε αστείο να βρούμε τη λέξη σουτιέν σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι.
Αργότερα βρίσκαμε αστείο πως κάποιοι θα φιληθούν και τους κοροϊδεύαμε.
Έπειτα βρίσκαμε αστείο κάποιος να πει ότι αγαπάει κάποιον άλλον, δηλαδή να μην χρησιμοποιήσει τη λέξη γουστάρω.

Τώρα δεν βρίσκουμε τίποτα αστείο απλά χαμογελάμε μελαγχολικά σε καθετί διαφορετικό που συμβαίνει για την ηλικία μας κι που σε ένα άλλο σύμπαν θα θεωρούσαμε ξεκαρδιστικό.
Τώρα αν βρούμε τη λέξη σουτιέν σε ένα επιτραπέζιο θα χαμογελάσουμε μελαγχολικά ενθυμούμενοι την ηλικία που γελούσαμε πονηρά (άσε που δεν παίζουμε πια επιτραπέζια).
Τώρα αν φιληθούν κάποιοι θα χαμογελάσουμε μελαγχολικά είτε γιατί δεν έχουμε κάποιον να φιλήσουμε είτε γιατί είχαμε και ξέρουμε πως δεν θα κρατήσει για πάντα.
Τώρα αν κάποιος πει ότι αγαπάει κάποια ή το αντίθετο θα γελάσουμε μελαγχολικά είτε γιατί ξέρουμε πως δεν το εννοεί ή νομίζει πως το εννοεί, είτε γιατί αν το εννοεί την έχει πατήσει άσχημα.

Και τώρα που το γράφω αυτό το κείμενο κάθομαι και αναρωτιέμαι τι άραγε είναι καλύτερο; Να ξέρεις την αλήθεια και να χαμογελάς μελαγχολικά ή να είσαι αδαής και να γελάς πραγματικά;

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ.
Επέλεξα να ζω κάπου ανάμεσα...
Από την αθωότητα ως την παράνοια που είχε πει και κάποιος στο CD του.
Επέλεξα να χαμογελάω μελαγχολικά και να γελάνε εις βάρος μου.
Επέλεξα να γελάω με την ψυχή μου αφήνοντας τους άλλους να γελάνε μελαγχολικά ενώ με κοιτούν παράξενα, με συμπάθεια, συμπόνοια και αποστροφή μαζί. Γιατί αυτοί ούτε να χαμογελούν ξέρουν ούτε να γελάνε με την ψυχή τους.

Και όπως είχε πει και ο Renton:
"I choose not to choose life, I choose someting else. And the reasons? There are no reasons."