Διαλέγοντας Πλευρά

Ήμουν στο μετρό, κάτι όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο για μένα, ήταν μια λογική βραδιά μετά από ένα τεράστιο σπάσιμο που ο συρμός αργούσε υπερβολικά.

Δίπλα μου ένα τυπάκι έπαιζε, ή μάλλον έκανε θαύματα  με ένα μίνι ντιαμπολό σε φάση γιογιό. Απέναντι δυο γκοθάδες και από τη μεριά μου δυο "νορμάλ", θα έλεγε κανείς, παιδιά κανονικά ντυμένα και ήρεμα. Επίσης στην πλευρά του Αγίου Δημητρίου μια παρέα από παιδιά, κλασσικά τυπάκια της γενιάς μου. Είναι αυτά τα άτομα που τους αφορά το μελλοντικό άρθρο περί ζωολογίας.

Αρχικά νόμιζα πως οι γκοθάδες, τους οποίους αντιπαθώ απίστευτα, κορόιδευαν τα "νορμάλ" παιδιά που περίμεναν το μετρό. Το νόμιζα αυτό επειδή οι γκοθάδες κοιτούσαν προς τη μεριά των παιδιών και γελούσαν. Τελικά όπως αποδείχθηκε το παρεάκι περί ζωολογίας ήταν αυτό που κορόιδευε τους γκοθάδες, λέγοντας διάφορα στη γυναίκα και χλευάζοντας τον άντρα. Στην αρχή το είχαν πάρει στην πλάκα αλλά μετά νομίζω πως σοβάρεψε λίγο το πράγμα.

Και τώρα κάθομαι και αναρωτιέμαι. Ποιο μέρος παίρνεις όταν σχεδόν μισείς και τις δύο πλευρές της διαμάχης; Στο μυαλό μου επέστρεψαν σκηνές από το δημοτικό που με δουλεύανε διότι έσκαγα με στην τάξη με φαρδύ στρατιωτικό παντελόνι παραλλαγής αντίστοιχα φαρδιά μπλούζα και καπέλο.

Αδικημένος; Δεν θα το έλεγα. Απλά διαφορετικός χωρίς να το παίζω κάποιος ή κάτι ξεχωριστό.
Αδικημένοι οι γκοθάδες; Δεν έχω ιδέα απλά διαφορετικοί μάλλον παρά το γεγονός του ότι μου είναι ιδιαίτερα μισητοί.
Αδικημένα με απωθημένα τα (ναι θα το πω για να γίνω επιτέλους κατανοητός) καγκούρια; Μπα, απλά διαφορετικοί αν και εξίσου μισητοί.

Οπότε τελικά τι γίνεται; Ποιά παράταξη διαλέγεις και βασικά γιατί να διαλέξεις; Στην ψυχολογία έμαθα πρόσφατα πως οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά ζώα με τη βασική ανάγκη να ανήκουμε κάπου, σε μια ομάδα, σε ένα σύνολο.

Ζώα με βασικά ένστικτα πείνας που το ένα θέλει να φάει το άλλο. Αλλά δεν μπορεί να το κάνει κανείς μόνος του. Θέλει παρέα, θέλει αγέλη γι αυτό τελικά καταλήγουμε να διαλέγουμε πλευρές. Γι αυτό τελικά καταλήγουμε να διαλέγουμε ή να μας διαλέγει η αγέλη. Πεινάμε και θέλουμε να φάμε αυτό είναι όλο. Κακό; Μάλλον όχι απλά διαφορετικό. Θα καταλήξω σε μία φράση από μία ελληνική τηλεοπτική σειρά την οποία είχα παρακολουθήσει στo you tube "Αφού είσαι διαφορετικός, είσαι ίδιος με τους άλλους, αφού και οι άλλοι είναι διαφορετικοί".

Τα λέμε.

Τα βιβλία μου κι εγώ

Αφήνω πάντα τα τελειωμένα μου βιβλία στην βιβλιοθήκη. Κάποια που πήρα για καιρό ή όχι. Κάποια από αυτά τα βιβλία βέβαια τα δανείζονται πολλοί μετά από μένα με αποτέλεσμα να μην τα αναγνωρίζω και να ξεχνάω την συμβολή μου. Στα βιβλία αυτά γράφω τις εμπειρίες μου, καλές ή κακές. Στην περίπτωση μου, οι επόμενοι αναγνώστες και συγγραφείς παράλληλα, είτε σβήνουν τις σελίδες μου είτε γράφουν από πάνω. Προφανώς χαίρομαι όταν αφήνω τα βιβλία μου, επειδή μάλλον δεν άξιζε να τα κρατήσω παραπάνω. Αυτό που λατρεύω σε αυτά τα βιβλία είναι να φθίνει το μελάνι που έσταξα, άσχετα με το αν τα απόλαυσα ή όχι, καθώς κάνει σπουδαίο εμένα πρώτ' απ' όλα, αλλά και το ίδιο το βιβλίο διαβάστηκε και συγγράφηκε από μένα ή και από λίγους ακόμη. Δεν θα κάτσω να κοιτάξω κανένα τελειωμένο μου βιβλίο για δεύτερη φορά. Το συμπέρασμα που έβγαλα για τα ΒΙΒΛΙΑ είναι ότι κάποια προορίζονται για μεγάλο κοινό, κάποια σε πολύ μικρό αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να τα κρατάμε στην κατάσταση που είχαν όταν τα παραλάβαμε.

Ένας ακόμα συγγραφέας.

Το μονοπάτι

Το μονοπάτι είναι σκοτεινό και μάλλον άγνωστο. Για να καταλάβεις ότι το επέλεξες και ότι το διάβηκες πρέπει να βρεις μπροστά σου σκάλες. Μην κοιτάξεις πίσω' θα βρεις χάος ' θα φοβηθείς θα ταραχτείς και ίσως να θες να γυρίσεις. Το θέμα δεν είναι αυτό όμως, το πίσω το πέρασες. το θέμα
είναι αν θα επιλέξεις να ανέβεις τις σκάλες ή όχι.

 Είσαι θαρραλέος να το κάνεις;

 Γιατί ζεις σε ένα σύστημα που συχνά σου απαγορεύουν να ανεβαίνεις σκάλες. Γιατί;; τι φοβούνται τόσο πολύ ότι θα βρεις εκεί ψηλά; Κάτι μάλλον τόσο διαφορετικό και πολύτιμο που φοβούνται να αισθανθείς. Γιατί; Γιατί αν ανέβεις τις σκάλες θα βρεις γνώση επαρκή για να αναιρέσεις το χάος πίσω σου και να αφήσεις το μονοπάτι καθαρό και εύκολα βατό για τους επόμενους. Αυτό λοιπόν φοβούνται, την γνώση.  Και μετά απ' όλα αυτά έχω να πω το εξής:

Απρόβλεπτη η κίνηση μου
ρουα ματ ο βασιλιάς υπ' απειλή μου
η διαφυγή μου από την παρακμή συμβολική
παράδειγμα πήρα και έθεσα σε εφαρμογή
δεν αφήνω κανένα να μπει, στην μέση, βαράω ακατάπαυστα την πηγή
δεν περιμένω τον ήλιο βαδίζω πιο πριν
αναπύρωση το βήμα μου στην βροχή
βγάζω το βύσμα για την δοκιμή, δεν περιμένω

Με εκτίμηση

Κάποτε ήταν αστείο (τότε και τώρα)

Κάποτε βρίσκαμε αστείο να βρούμε τη λέξη σουτιέν σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι.
Αργότερα βρίσκαμε αστείο πως κάποιοι θα φιληθούν και τους κοροϊδεύαμε.
Έπειτα βρίσκαμε αστείο κάποιος να πει ότι αγαπάει κάποιον άλλον, δηλαδή να μην χρησιμοποιήσει τη λέξη γουστάρω.

Τώρα δεν βρίσκουμε τίποτα αστείο απλά χαμογελάμε μελαγχολικά σε καθετί διαφορετικό που συμβαίνει για την ηλικία μας κι που σε ένα άλλο σύμπαν θα θεωρούσαμε ξεκαρδιστικό.
Τώρα αν βρούμε τη λέξη σουτιέν σε ένα επιτραπέζιο θα χαμογελάσουμε μελαγχολικά ενθυμούμενοι την ηλικία που γελούσαμε πονηρά (άσε που δεν παίζουμε πια επιτραπέζια).
Τώρα αν φιληθούν κάποιοι θα χαμογελάσουμε μελαγχολικά είτε γιατί δεν έχουμε κάποιον να φιλήσουμε είτε γιατί είχαμε και ξέρουμε πως δεν θα κρατήσει για πάντα.
Τώρα αν κάποιος πει ότι αγαπάει κάποια ή το αντίθετο θα γελάσουμε μελαγχολικά είτε γιατί ξέρουμε πως δεν το εννοεί ή νομίζει πως το εννοεί, είτε γιατί αν το εννοεί την έχει πατήσει άσχημα.

Και τώρα που το γράφω αυτό το κείμενο κάθομαι και αναρωτιέμαι τι άραγε είναι καλύτερο; Να ξέρεις την αλήθεια και να χαμογελάς μελαγχολικά ή να είσαι αδαής και να γελάς πραγματικά;

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ.
Επέλεξα να ζω κάπου ανάμεσα...
Από την αθωότητα ως την παράνοια που είχε πει και κάποιος στο CD του.
Επέλεξα να χαμογελάω μελαγχολικά και να γελάνε εις βάρος μου.
Επέλεξα να γελάω με την ψυχή μου αφήνοντας τους άλλους να γελάνε μελαγχολικά ενώ με κοιτούν παράξενα, με συμπάθεια, συμπόνοια και αποστροφή μαζί. Γιατί αυτοί ούτε να χαμογελούν ξέρουν ούτε να γελάνε με την ψυχή τους.

Και όπως είχε πει και ο Renton:
"I choose not to choose life, I choose someting else. And the reasons? There are no reasons."

Μια Εισαγωγή

Κατ' αρχάς να κάνουμε μία εισαγωγή. Είμαστε δυο παιδιά που για κάποιον ανεξήγητο λόγο αποφασίσαν να ανοίξουν ένα blog. Αφορμή στάθηκε ένα πεζό κείμενο που ένας από τους δυό μας έγραψε επειδή απλά του την κάρφωσε.
Προτού συνεχίσουμε λέγοντας τα κλασσικά εισαγωγικά λόγια επεξηγήσης του blog καλό θα ήταν να συστηθούμε. Όπως αναφέρεται και στην δεξία μεριά του ιστολογίου, τα ονομάτα μας είναι Δημήτρης και Funki. Παιδιά Γ' λυκείου λοιπόν κάτι που πάει πακέτο με άπλετο χρόνο όπως καταλαβαίνετε αποφασίσαμε να ανοίξουμε αυτόν τον διαδικτυακό τόπο με σκοπό να αρχίσουμε να λέμε αυτά που μας αφορούν προς τα έξω (χωρις να νοιαζόμαστε ποιον αφορούν και ποιον όχι ή ποιον θα θίξουν και ποιον όχι), αυτά που βλέπουμε και παρατηρούμε ώς άτομα με ακονισμένο το αίσθημα της παρατήρησης, και γενικά ότι κατεβάσει η γκλάβα μας που θέλουμε να το μοιραστούμε μαζί σας θα το γράφουμε εδώ.
Τα κείμενα μας απευθύνονται κυρίως σε ενήλικες άνω των πενήντα ετών με δύο πτυχία (αν θέλετε να τα διαβάσετε θα πρέπει να έχετε μια πικρόχολη άισθηση του χιούμορ). Τα θέματα που θα θίξουμε είναι ποικίλα και δεν είμαστε σύγχρονοι ποιητές, ούτε λογοτέχνες, απλά λίγο πιο προβληματισμένοι. Για να μην πολυλογούμε λοιπόν (αν και αυτό κάνουμε) παρακαλόυμε να δέσετε τις ζώνες σας και να ανοίξετε τα μυαλά σας και τα μάτια σας. Αυτά...
Με εκτίμηση
Οι συντάκτες