Το μονοπάτι

Το μονοπάτι είναι σκοτεινό και μάλλον άγνωστο. Για να καταλάβεις ότι το επέλεξες και ότι το διάβηκες πρέπει να βρεις μπροστά σου σκάλες. Μην κοιτάξεις πίσω' θα βρεις χάος ' θα φοβηθείς θα ταραχτείς και ίσως να θες να γυρίσεις. Το θέμα δεν είναι αυτό όμως, το πίσω το πέρασες. το θέμα
είναι αν θα επιλέξεις να ανέβεις τις σκάλες ή όχι.

 Είσαι θαρραλέος να το κάνεις;

 Γιατί ζεις σε ένα σύστημα που συχνά σου απαγορεύουν να ανεβαίνεις σκάλες. Γιατί;; τι φοβούνται τόσο πολύ ότι θα βρεις εκεί ψηλά; Κάτι μάλλον τόσο διαφορετικό και πολύτιμο που φοβούνται να αισθανθείς. Γιατί; Γιατί αν ανέβεις τις σκάλες θα βρεις γνώση επαρκή για να αναιρέσεις το χάος πίσω σου και να αφήσεις το μονοπάτι καθαρό και εύκολα βατό για τους επόμενους. Αυτό λοιπόν φοβούνται, την γνώση.  Και μετά απ' όλα αυτά έχω να πω το εξής:

Απρόβλεπτη η κίνηση μου
ρουα ματ ο βασιλιάς υπ' απειλή μου
η διαφυγή μου από την παρακμή συμβολική
παράδειγμα πήρα και έθεσα σε εφαρμογή
δεν αφήνω κανένα να μπει, στην μέση, βαράω ακατάπαυστα την πηγή
δεν περιμένω τον ήλιο βαδίζω πιο πριν
αναπύρωση το βήμα μου στην βροχή
βγάζω το βύσμα για την δοκιμή, δεν περιμένω

Με εκτίμηση

Κάποτε ήταν αστείο (τότε και τώρα)

Κάποτε βρίσκαμε αστείο να βρούμε τη λέξη σουτιέν σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι.
Αργότερα βρίσκαμε αστείο πως κάποιοι θα φιληθούν και τους κοροϊδεύαμε.
Έπειτα βρίσκαμε αστείο κάποιος να πει ότι αγαπάει κάποιον άλλον, δηλαδή να μην χρησιμοποιήσει τη λέξη γουστάρω.

Τώρα δεν βρίσκουμε τίποτα αστείο απλά χαμογελάμε μελαγχολικά σε καθετί διαφορετικό που συμβαίνει για την ηλικία μας κι που σε ένα άλλο σύμπαν θα θεωρούσαμε ξεκαρδιστικό.
Τώρα αν βρούμε τη λέξη σουτιέν σε ένα επιτραπέζιο θα χαμογελάσουμε μελαγχολικά ενθυμούμενοι την ηλικία που γελούσαμε πονηρά (άσε που δεν παίζουμε πια επιτραπέζια).
Τώρα αν φιληθούν κάποιοι θα χαμογελάσουμε μελαγχολικά είτε γιατί δεν έχουμε κάποιον να φιλήσουμε είτε γιατί είχαμε και ξέρουμε πως δεν θα κρατήσει για πάντα.
Τώρα αν κάποιος πει ότι αγαπάει κάποια ή το αντίθετο θα γελάσουμε μελαγχολικά είτε γιατί ξέρουμε πως δεν το εννοεί ή νομίζει πως το εννοεί, είτε γιατί αν το εννοεί την έχει πατήσει άσχημα.

Και τώρα που το γράφω αυτό το κείμενο κάθομαι και αναρωτιέμαι τι άραγε είναι καλύτερο; Να ξέρεις την αλήθεια και να χαμογελάς μελαγχολικά ή να είσαι αδαής και να γελάς πραγματικά;

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ.
Επέλεξα να ζω κάπου ανάμεσα...
Από την αθωότητα ως την παράνοια που είχε πει και κάποιος στο CD του.
Επέλεξα να χαμογελάω μελαγχολικά και να γελάνε εις βάρος μου.
Επέλεξα να γελάω με την ψυχή μου αφήνοντας τους άλλους να γελάνε μελαγχολικά ενώ με κοιτούν παράξενα, με συμπάθεια, συμπόνοια και αποστροφή μαζί. Γιατί αυτοί ούτε να χαμογελούν ξέρουν ούτε να γελάνε με την ψυχή τους.

Και όπως είχε πει και ο Renton:
"I choose not to choose life, I choose someting else. And the reasons? There are no reasons."

Μια Εισαγωγή

Κατ' αρχάς να κάνουμε μία εισαγωγή. Είμαστε δυο παιδιά που για κάποιον ανεξήγητο λόγο αποφασίσαν να ανοίξουν ένα blog. Αφορμή στάθηκε ένα πεζό κείμενο που ένας από τους δυό μας έγραψε επειδή απλά του την κάρφωσε.
Προτού συνεχίσουμε λέγοντας τα κλασσικά εισαγωγικά λόγια επεξηγήσης του blog καλό θα ήταν να συστηθούμε. Όπως αναφέρεται και στην δεξία μεριά του ιστολογίου, τα ονομάτα μας είναι Δημήτρης και Funki. Παιδιά Γ' λυκείου λοιπόν κάτι που πάει πακέτο με άπλετο χρόνο όπως καταλαβαίνετε αποφασίσαμε να ανοίξουμε αυτόν τον διαδικτυακό τόπο με σκοπό να αρχίσουμε να λέμε αυτά που μας αφορούν προς τα έξω (χωρις να νοιαζόμαστε ποιον αφορούν και ποιον όχι ή ποιον θα θίξουν και ποιον όχι), αυτά που βλέπουμε και παρατηρούμε ώς άτομα με ακονισμένο το αίσθημα της παρατήρησης, και γενικά ότι κατεβάσει η γκλάβα μας που θέλουμε να το μοιραστούμε μαζί σας θα το γράφουμε εδώ.
Τα κείμενα μας απευθύνονται κυρίως σε ενήλικες άνω των πενήντα ετών με δύο πτυχία (αν θέλετε να τα διαβάσετε θα πρέπει να έχετε μια πικρόχολη άισθηση του χιούμορ). Τα θέματα που θα θίξουμε είναι ποικίλα και δεν είμαστε σύγχρονοι ποιητές, ούτε λογοτέχνες, απλά λίγο πιο προβληματισμένοι. Για να μην πολυλογούμε λοιπόν (αν και αυτό κάνουμε) παρακαλόυμε να δέσετε τις ζώνες σας και να ανοίξετε τα μυαλά σας και τα μάτια σας. Αυτά...
Με εκτίμηση
Οι συντάκτες